Dus dan komt er nog iets beters.

Dat de kosmos het beste met ons voor heeft is een feit.
Of je er nu wel of niet in gelooft.

Zij zijn er uiteraard ook bij gebaat dat wij groeien in onze evolutie, want dan groeit ook weer het collectief bewustzijn van de aarde en dus ook van heel het universum.

Dat gaat natuurlijk wel héél erg diep, dus daar wil ik het nu even niet over hebben,
dus laten we het lekker een beetje luchtig houden.

Wat wel interessant is voor iedereen is de praktische kant aan dit verhaal.
Jullie weten: ik ben een praktisch ingesteld mens en hou van praktische zaken.

En die ‘sleutel’ naar hoe die kosmos nou precies werkt en denkt kan ook praktisch van pas komen.

Soms gebeuren er dingen in je leven dat het lijkt of iets je afgenomen wordt of dat je gewoonweg iets niet krijgt wat je graag zou willen hebben.

Bijvoorbeeld:
– een baan die je heel graag wilde hebben
– een huis, waar je verliefd op wordt
– een partner die je erg leuk vindt

Als dit bij mij of mijn naaste omgeving gebeurt, dan zeg ik altijd opgewekt:
“Dus dan komt er nog iets beters!”

De mensen die mij echt goed kennen weten dat ik zulke dingen zeg en raken soms lichtelijk ‘geïrriteerd’ door het in hun ogen soms irreële optimisme.
Ook cliënten die al lange tijd mijn praktijk bezoeken herkennen dit soort uitspraken. Ze hebben me regelmatig te kennen gegeven dat ze behoorlijk blijven hangen en omhoog ploppen als het aan de orde is.

Over dat irreële wilde ik het net even hebben.

Want hoe irreëel is het eigenlijk? Je weet namelijk nog niet wat er aan ‘beters’ voorbij gaat komen en dat is misschien waarom het irreëel lijkt. Maar als we erop durven vertrouwen en niet in paniek raken en allerlei noodsprongen gaan maken (emotie), dan komt dat ‘beters’ toch altijd wel voorbij, alleen duurt het iets langer.

Er gebeuren verschillende dingen op het moment dat je “Dus dan komt er nog iets beters!” zegt, namelijk:

–           je kunt gemakkelijker accepteren dat je iets kwijt bent of dat iets niet doorgaat wat je graag had gewild, waardoor je minder in de bekende weerstand hoeft te schieten en waardoor de teleurstelling een stuk minder wordt.

–           gedachten zijn krachten, maar als je iets hardop uitspreekt materialiseer je het als het ware en werken deze krachten nog vele malen sterker dan bij het denken alleen.

–           je geeft de kosmos te kennen dat je alle vertrouwen in hen hebt dat ze jou helpen op jouw pad. Soms ben jij even vergeten wat ook alweer jouw pad was. Vaak door allerlei emoties. Emoties houden je weg bij het voelen, dus dan kun je ook niet goed meer voelen wat goed of niet goed voor jou is. Enthousiasme over een fantastische baan, huis of partner is natuurlijk ook 100 % emotie. Het kan zijn dat deze baan, huis of partner helemaal niet op jouw pad past, omdat jouw pad een hele andere kant opgaat, alleen jij weet op dat moment nog niet welke.

Alle dingen gebeuren, zoals ze moeten gebeuren en wel op het juiste moment.
En soms is gewoon het moment nog niet daar.

En de kosmos begeleidt je daarin.
De kosmos stuurt een beetje bij als je af dreigt te wijken van je pad, zeg maar.
Ze houden alleen niet ‘letterlijk’ je hand vast, maar spreken een net iets andere taal dan wij.

Vertrouw er dus op dat het goed is zoals het gaat.

Wat er ook gebeurt.

Als alles lekker loopt is dat niet zo moeilijk, maar als we onze zin niet krijgen kunnen we wel eens stampvoetend en huilend ons beklagen over het lot, wat we onszelf geschapen hebben ;-).

Dus………

Leve de kosmos!

pyramide

Een lesje in acceptatie

Ik heb natuurlijk mijn mond altijd vol over het accepteren van je lot, dus vooral geen weerstand geven aan dingen, en dan komt alles goed en verdwijnen je problemen als sneeuw voor de zon, lees mijn vorige blogberichten maar eens terug.

En nu zit ik hier achter mijn laptop mijn eigen lot weer eens te accepteren, maar dat valt toch niet zo mee.

Al een half jaar zo’n beetje heb ik lekkage in de woonkamer. Word van het kastje naar de muur gestuurd, laat ik jullie alle details besparen, want dan wordt het zo’n lang blogbericht. Mijn dakgoten zijn inmiddels ook geleegd, één voor één uiteraard (stel je voor dat het in één keer opgelost zou zijn!), met wat maanden ertussen en wat gaatjes gedicht hier en daar op het dak en nu is er een hele aardige meneer, na wat gezeur en nog wat meer gezeur van mijn kant (want het gevoel dat je zeurt geven ze je zeker!) dan eindelijk mijn badkamer eruit aan het slopen.

Ik had vanaf het begin al gezegd dat daar het probleem vandaan kwam, lijkt me logisch als na het douchen de lekkage erger wordt, maar ………
Daar luisteren meneer de opzichter en meneer de aannemer natuurlijk niet naar,
naar zo’n ‘mevrouwtje!’

Zo gaat het dus ook in de gezondheidszorg.
Ik noem mijn cliënten met fysieke klachten dan ook vaak gekscherend ‘gediplomeerd patiënt’.

Zij weten vaak precies waar de schoen wringt en wat er nu precies aan de hand is met hun lijf, alleen de doktoren weten het beter en sturen die mensen ook vaak van het kastje naar de muur. Medicijntje hier, onderzoekje daar, fysiootje erbij, operatietje zou ook wel eens kunnen helpen, enz. Uiteindelijk zijn ze nog geen stap verder, maar hebben ze wel inmiddels een tas vol medicatie en missen hier en daar wat onderdelen aan hun lijf.

En dan komen ze uiteindelijk, na jaren, met allerlei kwalen erbij van de bijwerkingen van de medicatie bij mij terecht en of ik dan even iets voor ze kan doen?

En dan het liefst in 3 behandelingen, want ja, de vergoedingen hè……

Ik dwaal ernstig af, want het ging natuurlijk over het lesje in accepteren, maar goed dat vind ik ook nog steeds wel een ‘pittige’, dus nu we toch bezig zijn kan die gelijk ook even ‘of my chest’ zeggen de Engelsen zo leuk.

Dit zijn praktische voorbeelden van de lesjes in acceptatie waar iedereen bij tijd en wijlen voor komt te staan, waarschijnlijk kun je er zelf zo ook direct een paar benoemen waar je op dit moment ‘last van hebt’.

Maar wat nu, als het om veel ernstigere dingen gaat als dood en verlies.

Je bent ontslagen en doordat je de huur niet meer kon betalen word je met kind en al op straat gezet.
Je bent je man of vrouw na 50 jaar huwelijk plotseling verloren.
Je kind ziet het niet meer zitten en maakt er op 17-jarige leeftijd een eind aan.
Jij of één van je dierbaren heeft de diagnose ‘kanker’ gekregen.
Hoe doe je dat dan?
Ga daar maar eens aanstaan.
Het is voor niemand te hopen dat deze dingen gebeuren, maar ze horen wel bij het leven.

En dan mag je geen weerstand geven?
En dan moet je gewoon het verdriet en de boosheid net zolang toelaten totdat dit plaats maakt voor een vorm van acceptatie?
Maar kun je het eigenlijk ooit volledig accepteren dat jouw kind op jonge leeftijd moest sterven of andere ernstige dingen?!

Het klinkt allemaal zo leuk en ook spiritueel:

Geen weerstand geven…..
Gewoon accepteren wat er op je pad komt……

Vanuit de acceptatie volgt de appreciatie en van daaruit kun je het loslaten.

Alsof je dit soort dingen, als het verlies van je kind, ooit zou kunnen appreciëren!

Het is wel veel gevraagd, vinden jullie ook niet?
Maar goed, we proberen het, want het blijft een ‘waarheid als een koe’ dat je beter kunt accepteren dan weerstand kunt geven, maar het valt soms gewoon niet mee.

Laat ik maar beginnen bij mijn badkamer, dat is voor nu even een lesje in acceptatie genoeg zo en als ik het dan eindelijk morgen voor elkaar heb, dan is mijn badkamer ook klaar!

close
Facebook Iconfacebook like buttonTwitter Icontwitter follow buttonLinkedin