De mooiste bloemen groeien in de ……

De mooiste bloemen groeien in de …..
…..laten we het een beetje beschaafd uitdrukken…..drek.

Het is mest voor de bloem.

10447067_10152459307247860_43401760132537644_n

 

Soms gebeuren er dingen in een mensenleven die niet fijn zijn, hooguit onprettig of zelfs vreselijk.
Wat voor de één heel erg is kan voor de ander minder erg zijn en andersom, dus die gradaties laten we er maar even tussenuit. Maar soms gebeuren er dingen, die zo vreselijk zijn dat het traumatische gevolgen heeft voor de rest van je leven. Dingen uit het verleden kunnen je achtervolgen als een schaduw en het kan allerlei vormen aannemen. Het kan zich manifesteren in dromen of in vastgeroeste overtuigingen, het kan resulteren in angststoornissen, depressies en noem maar op.

Kortom: het ‘kleeft’ aan je.

Nu hoor je mij altijd benadrukken hoe belangrijk het is om in de spiegel te kijken.
Naar jezelf, je verleden, je omgeving, je pijn, je verdriet, je beperkingen, je grenzen en wat dies meer zij.
Ik merk toch vaak dat daar nog veel weerstand op zit, want ja, terugkijken naar iets verdrietigs of traumatisch is nou niet iets waar je je op zou kunnen verheugen, het is toch een beetje angstig. Je weet dat het toen niet leuk was, dus waarom zou het nu wel leuk zijn.

Maar als je dat nou gewoon wel eens zou doen?

Dan krijg je ineens inzicht in je omgeving….
….in je verleden……
….in jezelf…..waarom je bepaalde dingen doet, zoals jij ze doet….
….in je keuzes……waarom maakte jij die keuzes en wat voor gevolgen had dat….
….inzicht in de mensen om je heen…
…in steeds terugkerende patronen….
….in je emoties en je ‘gektes’…..

Kortom, je houdt jezelf een spiegel voor en kijkt naar alles wat er is.
En dan kom je tot de ontdekking dat door te kijken er dingen van je af vallen.
Blokkades verdwijnen.
Pijn gaat iedere keer een stukje minder pijn doen.
Verdriet wordt iedere keer een stukje minder verdrietig.
Boosheid wordt iedere keer een stukje minder boos.
Negatieve overtuigingen worden bijgesteld naar positievere die je ook veel meer gaan brengen,
want ja…
de overtuiging creëert nog steeds de ervaring…….

En zo wordt je lichter en lichter en lichter en lichter…….
De waarheid heelt alle wonden.

En je wordt een mooier en mooier mens.

En kijk naar alle mooie mensen op aarde
en dan heb ik het niet eens over uiterlijk……

Ze hebben allemaal hun verhaal.
En meestal zijn dat ‘pittige’ verhalen.
Verhalen waar je kippenvel van krijgt.
En toch zijn het mooie mensen geworden.
De mooiste zelfs.

Want ja……

De mooiste bloemen groeien in de …..

Blauwe bloem

Carpe Diem

Pluk de dag!

croissantjes

Geniet van elke dag die komt.
Iedere dag is de eerste dag van de rest van je leven.
Iedere dag heb je een nieuwe kans er iets van te maken of dingen te veranderen.
Ga er iedere dag 100 % voor.
En zit het een keer een dag tegen?
Weet dat er morgen altijd weer een nieuwe dag komt.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Hoeveel mensen leven niet in het verleden?
Heel veel mensen laten hun verleden het heden bepalen.
Zij herbeleven het verleden iedere dag.
Hoe kun je dan van het heden genieten?
Het zijn meestal niet de positieve dingen die zo aan ons blijven kleven en ons heden bepalen.
Misschien toch een goed idee de boel eens flink op te ruimen in je bovenkamer, zodat de oude emoties en herinneringen niet heel de tijd je heden bepalen en je geluk vertroebelen.

Hoeveel mensen leven niet in de toekomst?
Als ik dit….., dan dat……
Als ik nu keihard werk en spaar, kan ik later genieten.
Of je maakt je zorgen om de dag van morgen.
Kan ik dan de rekeningen nog wel betalen?
Hoe zit het met mijn pensioen?
Wat als ik ontslagen word?
Wat als ik geen baan vind?
En ga zo maar door.
Een complete dagtaak hebben we er soms bijna aan.
Waardoor we vaak vergeten te genieten van het leven van vandaag.

En wat nou als we morgen het noodlot ontmoeten.
Je hoort het regelmatig: “En ineens was hij of zij overleden”.

Leef alsof iedere dag je laatste kan zijn.
Leef met volle teugen.
Doe wat je moet doen en doe het gelijk als het kan.
Accepteer datgene wat je moet doen, ook als het minder leuk is.

Geef er geen weerstand aan en doe het direct.
Dan rusten er geen dingen op je schouders die zwaar wegen.

Kies de dingen die jij leuk vindt om te doen en doe ze!

foto strand

En eindig de dag met het tellen van al je zegeningen.
Voor mij part schrijf je ze op.
Iedere dag tenminste 5.
En je zult blij en gelukkig door het leven gaan.

Carpe Diem!

10338694_10152592916932860_5200121718143201657_n

Positiviteit in een bewogen wereld

Er is op dit moment enorm veel ellende gaande in de wereld.
Voor veel mensen geeft dit onrust en angst.
Onrust en angst werkt als een katalysator.
Het voedt als het ware de negatieve energie.
Het is misschien tijd dat we weer eens wakker geschud worden.
We waren de laatste tijd, waarschijnlijk door de crisis die iedereen persoonlijk raakte, toch weer veel te veel met onszelf bezig.
Om te overleven of onze situatie ‘onder controle te houden’.
Ook weer angst en onrust.
Ongeveer 10 jaar lang organiseerde ik met een klein groepje mensen meditatiebijeenkomsten.
We reciteerden mantra’s om de energie te versterken en mediteerden voor de wereldvrede.
De energie, die we met elkaar opbrachten, zonden we naar daar op de wereld waar onze energie op dat moment het hardst nodig was. De kleine financiële bijdrage die gevraagd werd doneerden we aan een goed doel, dat was eigenlijk altijd een hulporganisatie voor Tibetaanse kinderen, SHAT.
Op een gegeven moment was er te weinig animo en werden de groepjes te klein, 2 of 3 mensen kun je al bijna geen groepje meer noemen. De kracht van het collectief verdween daardoor en ook de motivatie van mijzelf en die enkeling die nog overbleef.
Nu is de tijd weer gekomen om dit weer op te pakken. Ik zal dan ook binnenkort een meditatie voor de vrede organiseren en wel op vrijdag, 12 september. Geef even door als je interesse  hebt om hierbij aanwezig te zijn, dan hou ik je op de hoogte.
Over heel de wereld worden dit soort vredesmeditatiebijeenkomsten georganiseerd, vaak bij het wisselen van de seizoenen, omdat dan de kracht van moeder aarde het sterkst is.
De aardbol wordt op deze manier als het ware ingekapseld in een netwerk van licht.
Bestrijd negativiteit niet met negativiteit, dat werkt als een katalysator.
Weerstand wekt te allen tijden weerstand op, dat is gewoon een energiewet.
Je kunt negativiteit alleen maar ‘bestrijden’ met positiviteit, dus met licht.
Het werkt nivellerend.
Positiviteit is altijd sterker dan negativiteit, ook al lijkt het soms anders.
Alleen positiviteit, daar moet je iets voor doen en negativiteit werkt voor je, daar hoef je zelf niets voor te doen, dus dat is gemakkelijker.
Steek in een donkere kamer een kaarsje aan en de kamer wordt verlicht.
Zet in een lichte kamer iets donkers neer en het blijft licht.
Dus in plaats van in angst af te wachten op datgene wat men in de ‘wereld’ gaat doen,
kunnen we als individu, maar zeker als collectief heel veel doen door de probleemgebieden op de wereld ons licht te sturen.
Positieve gedachten zijn krachten, die met de snelheid van het licht hun doel weten te raken.
En denk nu niet dat het allemaal toch geen zin heeft, want de kracht van het collectief is heel erg sterk en hoe meer mensen hun krachten bundelen, hoe sterker het wordt.
Even praktisch:
Hoe pak je dat nu aan dat energie zenden?
Ik zal een paar mogelijkheden geven:
plaatje wereldbol– visualiseer het gebied waar jij je licht naar wilt sturen en zet de hele situatie daar in het licht
– zend je licht naar de betrokken (wereld)leiders, opdat ze in licht en positiviteit hun beslissingen zullen nemen
– steek een kaarsje aan en visualiseer dat je het conflict of de situatie verlicht
– ga mediteren en zend al je energie en liefde naar die plek op de aarde waar jij denkt dat ze het het hardste nodig hebben.
– ga mediteren in een collectief, bijvoorbeeld hier op 12 september.

Als veel mensen deze technieken, of tenminste één ervan dagelijks toepassen, dan kapselen we de aardbol in middels een lichtjesnetwerk. We verbinden onszelf in licht met elkaar. Zelfs zonder elkaar persoonlijk te kennen werkt dit.

Vertrouw daar maar op.
Heb vertrouwen in jezelf, het collectie, het licht, positiviteit en in het feit dat je negatieve energie kunt ombuigen naar het positieve.
Dat is de kracht van:

Positiviteit in een bewogen wereld.

1480552_10152315185368669_1127801580_n

Kies je favoriete emotie.

Wist jij dat je kunt kiezen tussen emoties?
Heel veel mensen doen dat, maar vaak gaat dat onbewust.

reeks-van-negen-smileys-emoticons-9205958

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Er zijn 5 hoofdemoties, te weten: angst, tobben, boosheid, onrust of verdriet.
De rest valt hier eigenlijk allemaal onder.
De ene emotie ‘ligt’ ons wat meer dan de andere, die vinden we een soort ‘gemakkelijker om mee om te gaan’ dan de ander.

Welke ‘lievelingsemotie’, ‘gemakkelijkste’  of juist moeilijkste emotie we kiezen is weer afhankelijk van diverse factoren, o.a. opvoeding, karakter en je omgeving.

Dat zal ik wat nader uitleggen.
In sommige gezinnen is het soms uit den boze (J) om boos te worden, dat is namelijk ongepast.
Als kind binnen dit gezin leer je deze emotie dus al heel vroeg te onderdrukken, omdat er consequenties aan vastzitten als je deze wel toestaat.
In andere gezinnen is de emotie verdriet weer een taboe, daar mag je nooit huilen of wordt het juist beloond als je huilt door extra aandacht, iets lekkers, een cadeautje of lekker lang opblijven. ‘Je bent dan natuurlijk zielig’, dus kun je wel een extraatje gebruiken ;-). Op deze manier ontstaan vaak de slachtoffers, mensen die graag zielig zijn, omdat hier toch altijd wel iets uit te halen valt (denken ze dan en het werkt vaak ook nog!).
Dan hebben we ook nog gezinnen waar angst een taboe is, je moet altijd stoer zijn en juist op alles af gaan waar je eigenlijk bang voor bent, dus de confrontatie nooit uit de weg gaan.
Dan hebben we ook nog de gezinnen waar alles weggepoetst wordt, je mag nergens over praten en alles is ‘spik en span’ in het huis, emoties worden ‘netjes weggepoetst’.
Dit zijn maar slechts een paar voorbeelden van de mogelijkheden, maar er zijn natuurlijk nog duizenden varianten op.
En als kind is dat dus jouw voorbeeld, het gezin waar jij uitkomt de school waar je op hebt gezeten, want daar speelt zich ook nogal wat af vaak en vormt jou natuurlijk ook deel.
Vaak blijven die dingen wel aardig hangen die we geleerd hebben in onze jeugd, bewust of  onbewust.
Ook is het zo dat als we hevige emoties ervaren, we als het ware ‘teruggaan’ naar onze moederbasis, dat zijn de eerste 4 jaren van je leven. Hoe er toen werd omgegaan met emoties, daar stap je dan vaak ‘onbewust’ in terug.
Door de ervaringen uit het verleden met betrekking tot de reacties van je omgeving op jouw emoties, leer je bepaalde dingen aan of af.
Een kind gaat in principe heel puur met zijn emoties om.
Als hij boos is, is hij boos.
Als hij bang is, is hij bang en verstopt zich achter mama.
Als hij verdrietig is huilt hij de longen uit zijn lijf  om het daarna weer zo snel mogelijk te vergeten.
En noem maar op.
En op deze pure emoties wordt gereageerd vanuit de omgeving, de ouders en naaste familieleden en die reageren ook vaak weer op een door hun geconditioneerde manier.
Ik hoop dat het verhaal uit het verleden een beetje duidelijk is, want daar kan ik nog uren over uitwijden, maar daar wilde ik het nu niet over hebben. Ik wilde het hebben over hoe we NU met die emoties dealen.

In de tegenwoordige tijd hebben we vaak ook hele moeilijke emoties en de wat gemakkelijkere, althans die zo ervaren we ze. En de truc voor velen is om een wat gemakkelijkere emotie te leggen over de emotie die we zo ontzettend lastig vinden, zodat we deze niet hoeven te voelen.

De emoties verdriet vinden heel veel mensen erg lastig en leggen daar vaak boosheid over.
Kijk maar om je heen naar mensen die nogal bozig zijn, als je daar doorheen kunt prikken, vind je bijna altijd verdriet.

De emotie boosheid vinden veel mensen ook echt niet kunnen en leggen daar bijvoorbeeld de emotie tobben of onrust overheen. Ze beredeneren alles tot het niveau nul, ze piekeren zich suf, bijna dag en nacht. Of ze gaan heel erg druk in de weer met van alles en nog wat. Sociaal leven, huis poetsen, klussen en noem maar op of ze vluchten in hun werk.

De emotie angst is ook voor velen een erg lastige, vooral voor mannen, maar zeker ook voor vrouwen hoor. Vaak leggen ze daar de emotie boosheid overheen en raken snel geïrriteerd als je te dicht in de buurt van die emotie komt. Ze gebruiken het dus als een soort afweerschild.

De meer ‘onzichtbare’ emoties, zoals piekeren en onrust leggen we vaak over de andere heen als dingen niet zichtbaar mogen worden. En van de meest zichtbare emoties is boosheid wel het meest favoriet, daarna verdriet en daarna pas angst.

Als je angstig ben, dan ben je een loser en een sukkel.
Als je verdrietig bent, dan ben je een slachtoffer.
Als je boos bent, ben je toch best nog wel stoer en lijkt het of je de boel onder controle hebt.
Als je piekert hebben anderen daar niet heel veel last van, meestal alleen jijzelf.
Als je onrustig bent heeft heel de wereld er wat aan, want wat is er nou heerlijker dan iemand die in dingen doen (vaak nog voor anderen) vlucht om maar zijn of haar emoties niet te hoeven voelen? Dat zijn de mensen die poetsen tot ze een ons wegen (fijn, hoeft een ander het niet te doen), koken, klussen, verenigingswerk doen enz. Alles om maar niet te hoeven voelen.

Maar uhm…….
herken je het?
Bij anderen in je omgeving of misschien wel bij jezelf?

Als je het bij de ander herkent kun je misschien wat meer mededogen ontwikkelen over het gedrag van die ander, want die doet het ook maar, omdat  hij of zij niet met de werkelijkheid kan omgaan.
En als je het bij jezelf herkent kun je daar heel veel mee natuurlijk.
Vraag jezelf dan eens af: “Waarom vind je die onderliggende emotie zo moeilijk?”
En waarom vind je die andere emotie, die je erover heen hebt gelegd, gemakkelijker?
Je houdt natuurlijk jezelf (en anderen) een beetje voor de gek.
Het is natuurlijk een vorm van weerstand, namelijk het niet aan willen gaan van de ‘echte’ onderliggende emotie, dus blijft deze bij je.
Want zoals iedereen inmiddels weet:
“De meest zekere manier om iets voort te laten duren is er weerstand aan geven”.
Ik kan het niet vaak genoeg zeggen.
Maar ja, het is natuurlijk wel gewoon zo.
Dus met andere woorden:
“Datgene wat je eigenlijk niet wilt ervaren is constant latent aanwezig”.
En onbewust heb je daar altijd last van bij alles wat je doet.
Eigenlijk kwel je jezelf dus constant, terwijl als je die onderliggende emotie wel aan zou gaan, dan voelt dat natuurlijk even ontzettend, bijna onoverkomelijk, pijnlijk, maar hij lost dan wel op.
De waarheid heelt, zeg maar.
En na een tijdje voelt deze emotie waarschijnlijk een stuk minder pijnlijk.
Hij wordt minder groot.
Hij is niet meer zo’n gevaarlijk monster, wat je constant achtervolgd, maar misschien wel een schattige pup, die alleen een aai over z’n bolletje wil,

want dat is wat een emotie wil: ERKENNING!
Ik hoop dat jullie hier iets mee kunnen.
Ik heb jullie weer behoorlijke tools gegeven om weer eens lekker aan de slag te gaan met jezelf en misschien met je omgeving, maar vaak kun je daar niet zoveel mee als ze het zelf niet inzien.
Het zit best wel gecompliceerd in elkaar en omdat dingen vaak ook nog eens op een onbewust niveau werken, onze welbekende blinde vlekken, is het natuurlijk soms moeilijk de waarheid te achterhalen.
Het is eigenlijk Hogeschool Emotiekunde en dat kan lastig en pittig zijn.
Zeker als het jezelf aan gaat.
Probeer het gewoon eens.
Je leven wordt daardoor gemakkelijker, overzichtelijker en luchtiger.

En vind je dit onderwerp erg interessant en zou je daar best wel eens wat meer over willen weten?

Maak dan gewoon eens een afspraak, dan kunnen we samen kijken hoe het bij jou zit.
Ook als je er zelf niet uitkomt onder het mom van: “Twee weten meer dan één.”

Samen zijn we sterk

Soms zit het allemaal niet mee.
En soms gebeuren er dingen in je leven die niet leuk zijn, heel erg vervelend of zelfs dramatisch.
Daar moet je dan wat mee.

Wat moet je daar dan mee?
En hoe pak je dat aan?

Moet jij alles van jezelf alleen doen en alles alleen oplossen of kun jij best om hulp vragen aan anderen en anderen toestaan jou te helpen?

Velen hebben het idee alles alleen te moeten doen of overal alleen voor te staan.
Vaak zijn we ons daar niet eens zo bewust van.

De oorzaak hiervan ligt toch meestal in het verleden.

Werd jij vroeger gesteund door anderen?
Voel je het als een soort falen als je hulp van anderen inschakelt?
Vertrouw je anderen niet en denk je dat je het zelf beter kunt of weet?
Voel je je bezwaard om anderen te belasten met jouw problemen?

Zo boven, zo beneden.
Als er een probleem is buiten je, zit er vaak ook een energiestagnatie binnen in je.
En de blokkades in jezelf zijn vaak ook jouw grijze vlekken.
Je ziet ze niet, anders noemden we het natuurlijk geen grijze vlekken.

Als een probleem zich voordoet ga je meestal in kringetjes denken, waardoor je er niet uitkomt. En wanneer je dan de ‘input’ kunt toelaten van anderen kan dat soms erg verrassend zijn, waardoor je weer andere inzichten krijgt en je kijk op de zaak kunt herzien. En zo is je patroon, en dus ook je kringetje, doorbroken.

Je zoekt dan weer nieuwe mogelijkheden en oplossingen.

Dus waarom alleen tobben als het ook samen en gemakkelijker kan?

Twee weten meer dan één.

Dat wordt vaak gezegd en dat is natuurlijk ook zo.

Als mensen je iets vertellen of adviseren wat je al wist, dan is dat alleen een bevestiging dat jouw ideeën best goed zijn en dat je op de goede weg zit. Als ze de zaak van een geheel andere kant belichten kan dat juist weer een verhelderende en frisse kijk op de zaak geven.

En dat zijn dan alleen nog maar de adviezen!

Als mensen dan ook nog daadwerkelijk je gaan helpen door dingen voor je te doen, dan kom je erachter dat alles ineens veel minder zwaar is, want vele handen maken ook nog eens licht werk.

En het fijne van dit alles is dat het altijd een ‘win-win’ situatie is, want bijna iedereen vindt het fijn om anderen te helpen. Het geeft je het gevoel nodig te zijn, het geeft je een voldaan en fijn gevoel.

Hoe voel jij je als je iets voor iemand hebt kunnen doen?
Geeft toch een fijn gevoel?

Dus waarom zou jij je dan bezwaard voelen om iets te vragen?

En geef de ander de ruimte en de mogelijkheid om ‘nee’ te kunnen zeggen en te bepalen in hoeverre hij of zij bereid is jou te helpen, want anderen hebben natuurlijk ook een hun bezigheden en problemen.

Samen zijn we sterk.
En samen is de (soms ietwat individualistische) wereld een stuk leuker.

stelletje

Hoezo terug bij af?

Vaak zeggen mensen die recentelijk iets heel vervelends hebben meegemaakt: 

“Nu ben ik weer helemaal terug bij af”.

Maar is dat eigenlijk wel zo?
En waarom ervaar je dat dan echt zo?

Omdat iedere emotie refereert aan een reeds eerder opgedane ervaring.

Het vervelende hiervan is dat de lading van de ‘emotie van toen’ er dan altijd bij komt.
Het voelt dus ineens heel erg zwaar.

Hoe zit dat nou precies?
Hmmmm, hoe kan ik dat nou eens het beste uitleggen……

Stel, je maakt een groot plakboek van je leven.
Je kunt dit, als je tijd en zin hebt, ook echt doen.
Je neemt:

plakboek 3

stapel tijdschriften

 

imagespapierlijm

 

 

 

 

Van ieder jaar van jouw leven maak je nu een bladzijde.

Je gaat dus dingen uitknippen en opplakken die iets te maken hebben met het gevoel wat je had in dat levensjaar.
Je maakt een gevoelsimpressie van dat levensjaar.

Dat is nou wat ze noemen ‘creatieve therapie’!
Het verleden wordt zo heerlijk overzichtelijk en geordend.
En dat geeft rust.

Nu gebeurt er iets in het leven van nu.
Iets heel vervelends.

Schrijf de emotie die je erbij voelt nu eens op een post-itpost-it.
Dus niet de gebeurtenis zelf, maar de emotie die je erbij voelt.

En plak deze post-it ergens in jouw grote levensboek waar jij denkt dat het hoort.

Een emotie refereert dus altijd aan een reeds eerder opgedane ervaring.

En dat is waarom hij vaak zo enorm ‘groot en beladen’ voelt.

Als jij de lading die bij de emotie hoor dus kunt ‘plakken’ aan het verleden, dan gaat er
al een heel groot deel weg. Hij voelt dan ineens een stuk lichter. Het is dan nog wel vervelend, maar de lading vanuit het verleden zit er niet meer aan vastgeplakt.
Probeer het maar eens en kijk wat er gebeurt.

En als je nu totaal geen zin of tijd hebt om zo’n plakboek te maken, dan doe je het gewoon in je gedachten. Dat werkt ook, alleen de materialisatie van iets werkt altijd nog vele malen sterker.

Heb je er zin in gekregen?
Allemaal lekker knippen en plakken.
Lekker klusje voor de lange winteravonden.

En als er dan iets gebeurt in het nu plak je de emotie daar waar die hoort.

Nu snap je misschien ook waarom het voelt alsof  je weer ‘helemaal terug bij af’ bent.

Maar dat lijkt dus alleen maar zo.

 

Het kan altijd beter

Zo, feestdagen weer achter de rug.
Allemaal de beste wensen voor 2014, goede gezondheid, veel geluk, harmonie, liefde, welvaart en wijsheid.

Heeft iemand toevallig nog goede voornemens?

De één gelooft er wel in en de ander totaal niet.
Hoe sta jij daar tegenover?

Geloof jij er in of niet?

Het zijn in ieder geval wel mooie momenten om je leven weer eens even te evalueren.
Hoe staat het er op dit moment voor bij jou?

Ben jij gelukkig?
Zijn er nog dingen die je beperken?
Hoe was het afgelopen jaar?
Nog moeilijkheden tegengekomen op je pad of liep alles lekker op rolletjes?

Eigenlijk komt het voor de meeste mensen erop neer:

Het kan altijd beter.

Maar wat is dan beter?
En wat komt dan voor verbetering in aanmerking?

Je geluk?
Je sociale contacten?
Je relatie?
Dingen op je werk die altijd blijven liggen?
Je discipline naar bepaalde zaken, zoals sporten, studeren, opruimen van je huis, administratie, onderhouden van sociale contacten of datgene wat je tot je neemt aan genotsmiddelen, zoals sigaretten, alcohol of snoep.

Iedereen heeft wel zo zijn eigen manco’s.

En heb jij daar problemen mee?
Doe er dan wat aan.

Als jouw huis of administratie structureel een bende is, maar jij stoort je er totaal niet aan, dan is het jouw probleem toch eigenlijk niet?

Als jij ongezond leeft en eet in de overtuiging dat jij daar 100 jaar mee zult worden in goede gezondheid en je daar totaal gelukkig bij voelt, dan val je daar toch ook niemand mee lastig?
En kom nu niet met de mededeling ‘van roken krijg je longkanker en ga je dood’, want daar doe ik het niet voor. Ik ben namelijk van mening dat als jij deze overtuiging absoluut niet hebt, dat je er 100 jaar mee kunt worden.
Je voelt je alleen wat minder fit en misschien wat benauwd, maar dood zul je er niet aan gaan.

Je geluksmomenten?
Als je er daar te weinig van beleeft zou ik er zeker iets aan doen, want daar heb je zelf last van. Dat kun je ook gewoon doen door een andere ‘mindset’ te nemen, want dat is toch eigenlijk waar geluk om draait.

En misschien weten jullie ook dat ‘gelukkig zijn’ onze natuurlijke staat van zijn is?

Dus waarom laten we onszelf toch altijd zo ‘weghalen’ bij onze natuurlijke staat van zijn door allerlei externe omstandigheden. Die externe omstandigheden bepalen dus hoe jij je voelt?

Dan word je een soort speelbal van je omgeving.
Lijkt me niet zo’n goed plan.
Ben je een soort van overgeleverd aan de willekeur van anderen en gebeurtenissen.

Dat is eigenlijk hoe de meeste mensen leven.

Is nou niet echt een prettig idee, vind ik.

Heb je totaal geen regie over je eigen leven.

Dus, lieve mensen.

Oud en nieuw.

Maak de balans op van je leven.

En wil je dingen bijschaven doe dat dan.

Omdat JIJ dat wilt en niet omdat anderen dat van jou verwachten.

Neem de regie terug over jouw leven.

Het is per slot van rekening JOUW leven…….

En als jij goede voornemens hebt.

Good for you!

Hou je eraan en zo niet, maak die balans gewoon iedere keer opnieuw op.

Daar heb je geen oud en nieuw voor nodig.

Morgen is altijd de eerste dag van de rest van JOUW leven.

En vooral….

1528627_10152057869332860_26459839_n

Fotografie:  Odeta Grigaita

Sorry, foutje!!!

We gaan het niet hebben over mensen die dit te vaak roepen en dan vervolgens dezelfde fout opnieuw maken, want zij menen niet wat ze zeggen, maar flappen er gewoon iets uit om er maar vanaf te zijn.

Nee, we gaan het hebben over de ‘fouten’ waar je van kunt leren.

Soms gaan dingen helemaal fout in je leven en soms heb je het idee dat je zelf van alles fout doet.

Beiden zijn niet erg.
De eerste optie hebben we het laatst al over gehad.
Het lijkt vaak allemaal fout te gaan, maar achteraf kunnen we pas zien dat er nog iets beters op ons wachtte.

En de tweede optie is iets wat eigenlijk ook helemaal niet erg is, want van je fouten kun je leren. We zijn allemaal hier op aarde gekomen om dingen te leren. Ieder heeft zijn of haar eigen lesje in dit leven.

Je kunt daarom ook nooit oordelen, want je weet niet wat die ander ‘te leren’ heeft in dit leven, wat zijn of haar karma is, welke ‘taartpunt’ uit het rad van wedergeboorte hij of zij dit keer gekozen heeft, voordat hij of zij naar de aarde ging.

En wat is trouwens goed of wat is trouwens slecht?
Zijn ook nogal relatieve begrippen.
Je kunt pas weten wat goed is als je ook weet wat slecht is, en andersom.
Ze zijn dus aan elkaar gerelateerd.
Het één kan ook niet bestaan zonder het andere, denk daar maar eens goed over na.

‘Fouten’ zijn er dus om van te leren, zodat je het daarna niet meer fout zult doen.
In eerste instantie zul je een fout onbewust maken.
Je bent je er dus helemaal niet bewust van dat je iets ‘fout’ doet.
“Vergeef hen, want zij weten niet wat zij doen” is een bekende uitspraak uit de bijbel die deze onbewustheid aangeeft waar ik het over heb.

Een fout wordt dus pas echt een fout als je tegen beter weten in iets doet, waarvan je weet dat het anderen schade berokkent en dan besluit het toch te doen.

Dat zijn meer de karmische fouten waar vaak over gesproken wordt.
De fouten, waarbij je karma op je kunt laden, die je later in zult moeten lossen.

Als jij iemand vermoordt, zul jij een keertje vermoord worden om dit karma in te lossen enz.

Een foutje, waarvan je dus in eerste instantie niet eens wist of je realiseerde dat het ‘fout’ was is niet direct een aanleiding om de wet van karma in werking te zetten.

Pffffff, gelukkig….!

Toch kun je er ook wel van leren.
Van zo’n ‘onbewuste’ fout zie je meestal pas later wat de gevolgen waren en dat je dit dus beter niet had kunnen doen.

Als je dan besluit het in de toekomst niet meer te doen heb je je lesje geleerd.

Zo ook in relaties.
Soms kwetsen we elkaar vanuit oude pijn, overtuigingen, angsten en wat nog meer, maar we zijn er niet op uit om de ander willens en wetens te pijnigen.

Later kom je er dan achter dat je dit misschien ook wel anders had kunnen doen, omdat het je duidelijk is geworden dat je de ander er diep mee gekwetst hebt.

Als je dan bij dezelfde persoon nog een kans krijgt om het goed te maken is het helemaal super en anders moet je in de herkansing in een andere relatie.
Mag je het nog een keer proberen, laten we maar zeggen.

Zo groei je beiden in de relatie, want de ander heeft natuurlijk precies hetzelfde als jij.

En of dit nu een liefdesrelatie, een ouder-kind-relatie, een vriendschappelijke relatie of een ander soort relatie, dat maakt eigenlijk niet zoveel uit. Het principe blijft hetzelfde.

En zo groei je niet alleen in de relatie.
Zo groei je zelf ook weer.
Het maakt je bewuster.
Het maakt je liever.
Het maakt je mooier.

En dat is waarom we niet alleen kunnen leven.
De mens is niet bedoeld om alleen te leven.
We hebben elkaar nodig als spiegels om onszelf te reflecteren.

52137_10151283564117860_1847001586_o

Wel leuk als iedereen dan ook bereid is om aan zelfreflectie te doen natuurlijk !!

Het ‘loslaten’ van Nelson Mandela

Om nog even in de sfeer te blijven dit prachtige gedicht van Nelson Mandela.
Ik hoop dat deze ook voor jullie allemaal een bron van inspiratie moge zijn.

Apple plaatst grote foto Nelson Mandela op homepage website

Loslaten.
Om los te laten is liefde nodig.

Loslaten betekent niet dat ’t me niet meer uitmaakt.
Het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan oplossen of doen.

Loslaten betekent niet dat ik ‘m smeer.
Het is het besef dat ik de ander ruimte geef.

Loslaten is niet het onmogelijk maken,
maar het toestaan om te leren van menselijke consequenties.

Loslaten is machteloosheid toegeven,
hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in handen heb.

Loslaten is niet proberen om een ander te veranderen of de schuld te geven.
het is het jezelf zo goed mogelijk maken.

Loslaten is niet zorgen voor,
maar geven om.

Loslaten is niet oordelen,
maar de ander toestaan mens te zijn.

Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,
maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen.

Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen,
het is de ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.

Loslaten is niet ontkennen,
maar accepteren.

Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten,
maar elke dag nemen zoals het komt en er mezelf gelukkig mee prijzen.

Loslaten is niet anderen bekritiseren of reguleren,
maar te worden wat ik droom te kunnen zijn.

Loslaten is niet spijt hebben van het verleden,
maar groeien en leven voor de toekomst.

Loslaten is minder vrezen,
en meer beminnen.

 

R.I.P. Nelson Mandela

He was and forever will be a great inspiration for everybody in this world!!

Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.
Het is ons licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt.
We vragen ons af: “Wie ben ik om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch?”
Maar, wie ben jij om dat niet te zijn?
Je bent een kind van God.
Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.
Er is niets verlichts aan je klein te maken opdat anderen zich bij jou niet onzeker voelen.
We zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen.
We zijn geboren om de glorie van God die in ons is te openbaren.
Die is niet alleen in sommigen van ons, die is in iedereen!
En als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming hetzelfde te doen.
Als we van onze eigen angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.

 

Nelson Mandela, 1994.

Foto: R.I.P. Nelson Mandela, a great inspiration for everybody in this world!!</p><br /><br /><br /><br />
<p>Onze grootste angst is niet dat we onvolmaakt zijn.<br /><br /><br /><br /><br />
Onze grootste angst is dat we mateloos krachtig zijn.<br /><br /><br /><br /><br />
Het is ons licht, niet onze schaduw, die ons het meest beangstigt.<br /><br /><br /><br /><br />
We vragen ons af: "Wie ben ik om briljant te zijn, prachtig, talentvol, fantastisch?"<br /><br /><br /><br /><br />
Maar, wie ben jij om dat niet te zijn?<br /><br /><br /><br /><br />
Je bent een kind van God.<br /><br /><br /><br /><br />
Je onbelangrijk voordoen bewijst de wereld geen dienst.<br /><br /><br /><br /><br />
Er is niets verlichts aan je klein te maken opdat anderen zich bij jou niet onzeker voelen.<br /><br /><br /><br /><br />
We zijn allemaal bedoeld om te stralen als kinderen.<br /><br /><br /><br /><br />
We zijn geboren om de glorie van God die in ons is te openbaren.<br /><br /><br /><br /><br />
Die is niet alleen in sommigen van ons, die is in iedereen!<br /><br /><br /><br /><br />
En als wij ons licht laten stralen, geven we onbewust andere mensen toestemming hetzelfde te doen.<br /><br /><br /><br /><br />
Als we van onze eigen angst bevrijd zijn, bevrijdt onze aanwezigheid vanzelf anderen.</p><br /><br /><br /><br />
<p>Nelson Mandela, 1994.
close
Facebook Iconfacebook like buttonTwitter Icontwitter follow buttonLinkedin